Als de uren stil zijn en de avond valt  ,
dan komt de vraag waarom ...
ben je van ons heengegaan
Een eenvoudig man ,
sterk , recht door het leven
kleine dingen ... de tuin , familie en buren
waren jouw leven .
Geen enkele klacht ,
slechts met een zucht
naar de eeuwigheid geheven .

Schrijver onbekend
11-04-2004

(voor mijn opa ...)

Een lieve echtgenoot, een prachtige papa,
 een fantastische grootvader, een vriend van ons allen. 
Het is raar, raar dat we nu pas echt beseffen 
wat je voor ons betekende 
en hoeveel jij om ons gaf. 
Niets was jou teveel.
 Het was een vanzelfsprekend iets dat fille, pépé, peter, papa,… 
altijd voor ons klaarstond.
 Iedereen vond een helpende hand bij jou, 
velen ook troost, op iedere vraag had jij een antwoord klaar.
 We stonden er niet bij stil dat je tot die weinigen behoorde 
die geven zonder te nemen, 
het dierbaarste ras van moeder Aarde.

 Je lijkt zo ver weg nu, 
maar als ik m’n ogen sluit ,zie ik je weer voor me. 
Dan zie ik een moedige, trotse, 
streng maar rechtvaardige, 
fiere, sterke, vriendelijke man voor me. 
Je bent speciaal pépé,een voorbeeld voor iedereen, 
niemand zal jou ooit kunnen evenaren, 
een mens als jij wordt slecht éénmaal geschapen. 

Velen vragen zich af waar je nu bent, 
een antwoord is slechts troost, maar ik weet waar je bent, 
je bent diep in onze harten en gedachten gegrift,
 je zal altijd bij ons zijn, in de grote en kleine dingen van het leven, 
in tijden van geluk en verdriet, 
in ons midden zal je zijn, pépé, voor altijd…

 Liefste pépé, 
ik wil niet treuren om je verlies, 
want ik ben veel te gelukkig en fier dat ik je kleinkind ben…

 Je kleinkind, ellen.

Ellen
14-04-2004

`Oh oma
Het liefste zou ik komen 
In jou paradijs vol dromen
 Bij opa en jou 
De mensen waar ik zo van hou

 Oh oma
 Was je maar hier
 Maar jij en opa zijn nu bij elkaar 
Je hebt je geluk gevonden 
Opa en jij zijn met elkaar verbonden 

Oh oma 
De laatste tijd waren we bang 
Maar we wisten het allang 
Dat je de zomer niet meer ging halen zat al in ons hoofd 
Onze gevoelens werden beroofd 

Oh oma 
Je bent veel te vroeg gegaan
 Maar je moest waarschijnlijk gaan 
Waarom wilde God het zo gebeuren
 En ons zo erg laten treuren
 Het is gewoon niet eerlijk
 Met jou was mijn leven zo heerlijk

 Oh oma
 Je bent er dan niet meer
 Maar in gedachten zie ik je toch weer 
Voel je warme handen en je zachte huid, 
'k hoor je zachte stem en... 
Dan weet ik dat jij nooit uit me gedachten bent

Sabine
01-07-2004

Mijn liefste bompa ,

Wat doe ik hier ? Wat doe jij daar ?
Wij horen toch bij elkaar ?
Jij bent zo ver weg en toch zo dichtbij .
Oh bompa , was je maar bij mij .
Vaak huil ik om mijn beste vriend , om jou
Vaak denk ik aan jou , omdat ik zoveel van je jou .
Je wacht op mij daarboven  
en blijft altijd in mij geloven 
Ik kan je enkel niet meer aanraken
maar dat maken we goed wanneer ik
ooit die grote reis naar de hemel ga maken .
Dan gaan we weer lachen en plezier maken
en kan niemand ons nog ooit  scheiden of raken
Ik wil enkel nog zeggen :
" Je was , je bent en je blijft een bompa nummer 1 !

Je kleinzoontje

Schrijver onbekend
04-07-2004

Waarom jij, mijn gekke oompie
 waarom juist die ene dag.
 Ik kan het nog steeds niet geloven
 tranen nemen plaats in van mijn lach. 
De dag begon, ik was heel vrolijk
 ik was jarig moet je weten.
 Ik werd twintig op 11 december 
een verjaardag die ik nooit meer kan vergeten.
 De bel ging, het was rond vieren 
ik verwachtte jou voor de deur.
 Ik deed open en zag vreemde mensen en dacht,
 wat is dit nu voor gezeur.
 Ze vroegen, kennen jullie Leo ik zei ja, die is zo hier.
 Hij kan elk moment komen omdat ik nu mijn verjaardag vier.
 Ze waren van de politie en ze vroegen hoe goed wij hem dan kenden.
 Mijn moeder zei: het is mijn zwager
 toen zei die man: Leo is dood in zijn woning gevonden.
 Mijn benen werden steeds lichter 
tranen die over mijn wangen stromen.
 Nu nog, als ik me bedenk dat ik je alleen nog kan zien in mijn dromen
 Nog steeds kan ik het niet begrijpen 
maar ik zal er mee moeten leven.
 Ik vind het zo erg moeilijk
 ik kan het amper een plekje geven.
 Ik hoop nog steeds dat ik wakker word 
en mijn verjaardag opnieuw beleef 
Dat jij gewoon rond vieren bij ons binnen komt 
en mij drie zoenen geeft.
 Gebeurt dat niet,
 vertel mij dan hoe ik ooit nog mijn verjaardag vieren moet. 
Want mijn lieve oompie 
op dit moment weet ik dat niet zo goed. 
Want voor mij was 11 December een dag vol lachen, 
een dag vol gein.
Maar nu is het juist die dag 
die me denken doet aan verdriet en pijn.
 Ik weet dat jij je schuldig zou voelen 
ik wou dat ik je kon vertellen dat ik je vergeef.
 En ik moest van jou alles positief bekijken, 
dus bij deze elk jaar op mijn verjaardag 

denk ik even speciaal aan jou zolang ik leef.

Cora-Elise
07-07-2004

-Voor mijn lieve Oma- 

Vooral de laatste dagen van haar leven, 
Was het moeilijk om aan te zien. 
Om iemand zo hard te zien vechten
 Voor hooguit een paar jaar, 
maanden of dagen nog misschien 
Wat was het moeilijk om te weten
 En je tegelijkertijd weer af te vragen 
Een lange tijd vol onzekerheid 
Nog hoeveel uren, hoeveel dagen?

 En dan zit je weer aan haar bed
 Een stilte, je gevoel niet uit te leggen. 
Waarom is praten toch zo moeilijk ineens 
Terwijl je nog zoveel had willen zeggen? 
Ze is er nog steeds maar lijkt zo ver weg. 
Je zit zwijgend naast haar en kijkt nog een keer 
Je zegt nog wat woordjes en geeft haar een kus.
 Je staat op, kijkt en gaat dan weer. 
Voordat je gaat draai je nog een keer om 
Een stralende glimlach staat op haar gezicht 
Lieve ogen kijken je aan, 
Je lacht en haar ogen gaan dicht. 

Vragen malen door je hoofd 
Beelden flitsen zonder doel
 Mooie herinneringen komen op 
En ineens weer dat vreemde gevoel 

Je gaat haar kamer binnen,
 weer die stilte 
Je geeft haar een kusje op haar wang 
En plots weer die tranen in je ogen, 
Oh oma, ik ben zo bang.
 Je pakt haar vertrouwde warme hand 
En voelt het stromende bloed 
En dan hoor je haar zachtjes zeggen 
Stil maar kindje, het komt wel goed.

 Overal neem je deze gedachte mee,
 Tot dat je hoort dat ze op weg is naar boven 
Op weg naar de hemel, naar God 
Maar je kan het nog steeds niet geloven
 Dat is niet waar, waarom zeg je dat, 
Dat doe je me toch niet aan?
 Totdat je van meerdere mensen hoort
 Dat ze echt is heengegaan.

 Vanaf dat moment stort je wereld in 
Mensen steunen, maar het helpt niet 
Niks helpt, alles is alleen maar leegte 
Je voelt alleen nog maar groot verdriet.

 En dan zie ik haar weer in haar bed
 De tranen stromen over mijn gezicht 
Ik kijk, nog wel die glimlach om haar mond 
Maar dit keer met haar ogen dicht
 Ik leg mijn hand weer op de hare
 Maar ik voel niet meer dat stromende bloed 
Toch, in gedachte, hoor ik haar weer zeggen 
Stil maar kindje, het komt wel goed…

Monica
28-08-2004

Monumentje 

 Monumentje voor kinderen , naamloos geboren
  jij was een van hun ,  zo klein  , zo teder
 te klein om te mogen leven , 'n naam te geven
 maar te groot om geen verdriet achter te laten 
pijn in 'n moederhart
 maar nu is er 'n plekje om te herdenken 
'n witte roos achter te laten voor jou die ik nog altijd draag in m'n hart 

'n Monumentje voor kinderen ,  naamloos geboren 
in stilte weggedragen....

Tooske
12-09-2004

Draag me mee.
 Als de dood ons eens scheidt weet ik, we zijn elkaar nog niet kwijt.
 Draag me mee op een plaatjes apart, draag me mee in je hart. 
Mijn taak is dan hier voorbij, denk met vreugde terug aan mij. 
Blijf niet om me treuren, het leven is mooi, vol met kleuren. 
De zon zal steeds voor je schijnen, en al je zorgen zullen verdwijnen. 

Draag me mee op een plaatsje apart, draag me mee in je hart. 
Mooi was de korte tijd met jou, jij, de enige waar ik echt van hou. 
Spijt heb ik daarom nooit gekend, al die tijd hebben we elkaar verwent. 
Toch zal die dag eens komen. Voorbij zijn dan al die mooie dromen. 
Maak dan toch een nieuwe start, en draag mij alleen nog in je hart.
 Maak me dus een beetje blij, en hou een klein plaatsje voor me vrij. 

Draag me mee op een plaatsje apart, draag me mee in je hart.

Je Peter

Arlette
12-09-2004

Waarom zijn er zoveel vragen. Waarom is er zoveel pijn. 
Waarom zijn er zoveel dingen,die niet te begrijpen zijn.
 Ik kon helaas geen afscheid nemen ,  ik kon helaas niet bij je zijn,
maar ik denk aan jou en voel de pijn. 
Pijn die een leven lang zal duren,het had ook anders kunnen zijn.

 Waarom al dat vechten,waarom al die pijn. 
Je wilde hier niet weg,je wilde bij ons zijn.
 De strijd was oneerlijk en geheel niet terecht.
 Je wilde nog graag verder maar verloor dit gevecht. 
Een mengeling van pijn en tranen. slechts af en toe een sprankje hoop, 
gedreven door een sterke wilskracht, hoewel het onheil nader sloop. 

Je gedachten zal immer blijven , te vroeg ben je van ons heengegaan,
We houden van je en zijn je dankbaar voor alles wat je hebt gedaan. 
's morgens reed hij weg,bruisend vol leven. 
's avonds bleef hij weg, geruisloos de dood in gedreven. 
Op een kruispunt op de weg,op een kruispunt in het leven. 

Nooit hoor ik meer je fluitje .Nooit hoor ik meer jouw lach. 
Nooit zie ik meer je tedere blik, nooit na die rampzalige dag. 
Nooit een knipoog meer uit de verte, geen arm meer om me heen,
 Door dat noodlottige ongeluk staan we nu helemaal alleen. 
Waarom moest jij het nu zijn, 
en wie moet ons nu genezen van die ondraaglijke pijn. 

God nam zijn leven, veel te kort is hij bij ons gebleven,
 het gemis zal altijd blijven, 
Maar we weten dat jij in de hemel een mooi plaatsje zal krijgen.

 liefs jessica doekes

Ria Schut / Jessica doekens
10-10-2004

Ineens was je er niet meer 

Ineens was je er niet meer
 zo kort geleden
 we denken eraan elke keer
 dat die vrachtwagen je hebt overreden
hij zag je niet daardoor zijn wij je nu kwijt
 en hebben we veel verdriet
 uit de pijn die je zou krijgen was je gauw bevrijd
 maar wel bij ons vandaan gehaald uit ons midden
 terwijl het beseffen nog in ons hoofd maalt 
elke dag zijn we voor jou aan het bidden 
om te gaan beseffen dat je er niet meer zal zijn 
deze tijd zullen we nooit vergeten 
ook zal jij altijd bij ons zijn in onze gedachten 
 ons harten zijn hierdoor gaan breken
 je zit in ons hart dit kan je van ons verwachten 
op een speciale plek ,  je zal daar blijven zitten 
elke keer het gaan beseffen is nu nog ons gebrek
 hoe kon het gebeuren 
ineens was je er niet meer

Jeltje huitema
10-10-2004

Patricia..... mijn kind
Slechts 18 jaar was jij bij mij
Mijn god wat heb ik je bemind
m'n geluk m'n trots
Plotseling was je weg
geen afscheid,geen kus niets
Je was boos maar onterecht
 het doet me pijn,ik heb verdriet
 ik veeg mijn tranen,hou me sterk en vecht
je bent uit mij geboren
 ik heb je leren lopen,  leren lezen
maar nu is je hart bevroren
ik kan je niet meer in mijn armen sluiten
en we kunnen geen vrede meer sluiten

Rust zacht mijn lieve schat

Corry
25-11-2004

Mijn gedachte ...een herinnering

tijd staat niet stil
 jaren gaan voorbij
nu, zoveel jaren na je overlijden
een tijd met vele gedachten
gedachten die een herinnering zijn
herinnering aan vroeger
 herinnering aan vele momenten samen met jou
 herinnering aan mooie momenten
nog steeds denk ik vaak aan jou
 vaak is er dan niet alleen die lege plek , maar het gemis
 het gemis van mijn beste maatje

 jij, die mij o zo dierbaar was
 zoals het gewone leven doorgaat
 het leven van alledag , van alles en iedereen om me heen
een leven waarin ik  dan mijn eigen  gevoelens heb
 gevoelens die er mogen zijn
herinneringen die er mogen zijn
herinneringen waarin ik steeds met veel liefde aan terugdenk

aan jou ik laat deze gevoelens zijn
 ik laat deze herinneringen zijn
ik koester ze
 ik geniet hiervan

de mooiste herinnering blijft

Toon
04-01-2005

Afscheid nemen bestaat niet….

 Iedereen die met zijn hart kijkt ziet,
De sporen die je achterliet
 Ze zijn onuitwisbaar
En ons vreselijk dierbaar
Want je zei het immers zelf,
lieve Sander, “Wij horen bij elkaar”.
 Afscheid nemen bestaat niet…..
Iedereen die met zijn hart kijkt ziet,
Ons grote verdriet
 Het wordt elke dag een beetje meer
Want vooral het missen Sander,
 jou te moeten missen
 Dat doet zo’n zeer.

Kien Gelissen
09-02-2005

Zomaar uit het leven gerukt.

 Ieder die haar liefhad blijft verslagen achter.
 Waarom zij ,juist nu nog velen haar zo hard nodig hadden?
 Juist nu jullie samen meer tijd kregen, om samen te genieten van het leven.
 Ook al is zij niet meer op deze aarde,
Weet dan dat ze altijd in jullie harten zal verder leven.
Zij zal met liefde en trots toekijken,háár gezin!
Wetend dat ze haar taak goed heeft volbracht.
Na verdriet en rouw zal zij voor altijd een mooi plekje in jullie hart veroveren.
Dierbare en lieve herinneringen bij het noemen van haar naam,
of het horen van haar muziek.
Koester dit, dit alles is in geen enkele waarde uit te drukken.

Jacqueline
09-02-2005

Leo

 Iedere dag denk ik weer , oh nee Leo is er niet meer . 
Jij komt niet op de hoogtij dagen , en ik kan niets meer aan jouw vragen . 
Dat doet van binnen echt wel zeer , ”t ís gek maar het wordt elke dag een beetje meer .
 Dit gevoel is niet uit te leggen , het moet slijten hoor ik de mensen zeggen 
 In mijn dromen kom ik jouw steeds tegen , maar aan het eind scheiden onze wegen 
 en wordt ik wakker met een leeg gevoel , waar ben je en wat is hiervan het doel . 
Kon je hartje je lijf niet meer aan , en moest je daarom van ons vandaan ?

 Ik wil weer sterk zijn maar ik weet niet hoe , voor de kinderen en Jan en zijn mamoe .
 Geef aub een sein door , een buitje regen of een zuchtje wind . 
Misschien dat ik dan weer de rust hervind .
 IK MIS JE , telkens weer een beetje meer .
 Maar heel misschien doet het ooit wat minder zeer .

Lientje
12-03-2005